Çağrımızdır

Bu bir çağrıdır… Haykırış, çırpınış, arayış iradesidir…

Haksızlıklara haykırma ihtiyacı hisseden,

Keyfilikleri, bayağılıkları, tıynetsizlikleri benimsemeyen,

Toplumun paranoyaklaştırılıp karakterinin bozulmasından,

Ahlaki yozlaşmadan rahatsız olan,

Adalet ve Hak arayışında olanlara bir çağrıdır.

İçerisinde debelendiğimiz bataktan çıkmaya dair; İslami bir bütünlüğü, birlikteliği, zemini yakalama gayretidir.

İslami değer ve kavramların pervasızca kullanılmasından, muktedirlerin emellerine meze yapılmasından rahatsız olan,

İktidar alanlarına ve iktidar sınavını kaybeden camiaya uzak duran, ahlaki duruş sergileyen, Türkiye’nin her bir tarafında dağınık halde olan küskün, dertli, kaygılı bireyleri birlikteliğe davet ediyoruz.

Birlikte daha gür ve sağlam ses vermek için… Herkesin enesini/takıntılarını/ajandasını bir kenara bırakmasını bekliyoruz.

Birlikte silkelenmek ve içinde bulunduğumuz sığlığın içinden çıkmak için…

Haksızlıklara haykırma farziyetimizi icra etmek,

Hukukun katledilmesine dur demek için…

Oluşturulan korku imparatorluğunu kırmak,

Kula kul olmaktan insanlığa yol açmak için…

Devlet despotizminin her formuna itirazı olan,

Mazlum coğrafyalardaki savaşlardan, yiten canlardan, akan gözyaşlarından muzdarib olup aklı selim ile çıkış yolu arayan,

Mezhepçilik çıkmazından sıyrılıp vahdet arzusuyla yanıp tutuşan,

Türkçülük/Kürtçülük her türlü milliyetçilik pisliğinden temizlenmek için,

Bireyselleşme illetinden kurtulup safları sık, başımızı dik tutmak için,

İliklerimize kadar işleyen hümanist/demokrat/liberal dilin, mantığın, düşüncenin hakimiyetini kırmak isteyen,

Gelir eşitsizliğinin artmasından, emeğin sömürülmesinden, kölelik sisteminden rahatsız olup kapital çarka çomak sokmak isteyen,

Yerel ve küresel güç odaklarının doğurduğu sıkıntıların ve gündemlerin üstüne çıkıp; “bunlardan beriyim, karşısındayım ve varım” demek için…

Anlık ve sanal gündemlerin vagonundan çıkıp, hakiki problemlerin peşine düşmek,

Bilinçleri özgürleştirmek için…

Yalnız olmadığımızı görüp, göstermek,

Bu gidişata dur demek için…

Geleceğimiz, nesillerimiz, umut için…

Kendisini rahatsız hisseden, rahatını bozmak isteyen, rahatları ve rahatsızlık veren odakları rahatsız etmek isteyen kişileri, birlikteliğe, birliktelik ortamları oluşturmaya davet ediyoruz…

Gelin tanış olalım, gelin dayanışalım, gelin “BİR” olalım…

 

Posted in Genel

Hevesinizi aldıysanız aslımıza rücu edelim

Zalimlere/zulme karşı öfkeni diri tutmazsan bir gün sıcacık kuştüyü yataklarda onlar gibi olmuş buluverirsin kendini.

Ahdimize nankörlük edince Aliya İzzetbegoviç’in de dediği gibi “Savaş, ölünce değil düşmana benzeyince kaybedilir” tecelli eder.

Bir dönem ölümlerin korkutamadığı bizler için en beter akıbet olan zillet içinde yaşamaya giderek alışıyoruz.

Tek bir mazlumun, bir damla gözyaşı için dünyaları yakacak olan idealist dava adamları da rejime/sisteme angaje oldu.

Hayallerimiz vardı bizim:

Dün, sitemimiz vardı dağlara ve hep dağlar dağlardı bizi. Dağlarda kardeşlerimiz vardı.

Kâh Hindikuş dağlarına seferdeydi yüreklerimiz. Kâh Bosna’da, kâh Çeçenya’da, kâh Uhud’da.

Eritre, Moro, Keşmir, Patani, Doğu Türkistan hep yüreklerimizde ve dualarımızdaydı. Kudüs Kızıl Elmamızdı.

Kapkara zulümler asla korkutamazdı, yıldıramazdı bizleri.

İlk cemre düştüğünde “Şehid Tahtında Rabb’e gülümser”di. Melekler hep kardeşlerimizdi.

Ölüm bize ne yakın, ne de uzaktı. Ölümsüzlüğü tatmıştık; ne yapabilirdi bize ölüm?

Yardan bile geçip zor sevdalara talip olurduk.

“Gün Batıdan Doğmadan” yeniden Kızıldeniz’den geçmeliydik.

Zalimler zulmüne, hainler küfrüne inat edip devam etse de bir güneş doğacaktı Filistin’de, Cezayir’de; tüm coğrafyamızda!

Kara bulutlarda bir şimşek çakar, çatlayan yer tohuma kucak açardı.

Bolca “isyan günlükleri” tutuyorduk hafızalarımızda.

Dün “sakıncalı” biri idik. Bugün de birilerine göre “sakıncalı”!

Zeynepler gözyaşı döküyordu baharın gelmesi için.

Meydan okuyorduk Er Meydanının Akıncıları ile birlikte; Her şeye meydan okuyorduk.

İnananlar geliyordu ama Müslümanın çeşitleri, dervişleri, entelleri de vardı. Şu anda onlara konformist-deist Müslümanlar da ilave oldu.

Her yeni gün umutlarımız tazeleniyordu: “Şafak devrim vaktidir” diyorduk, “İnkılaba az kaldı” diyorduk.

Kombisiz evlerde pencereden içeri beyaz karlar düşüyordu.

Şafak devrim vakti idi ve biz mütemadiyen güneşe el sallıyorduk.

İnkılaba az kalmıştı, çocuklar ağlaması nihayete erecekti.

Zulme karşı Haykırışlarımız hiç dinmiyordu.

Evimiz dârusselam idi ama arabamız Ford Granada hiç değildi.

Enflasyon canavarı öyle bir azardı ki durdurabilene aşk olsun.

Kartal otomobillerimizin arka camında “Huzur İslam’da” yazardı.

Şimdi secde yerimiz neyle kaplı? Kime secde ediyoruz?

İbrahim önce içindeki putları devirecek sonra kalkacaktı kıyama.

Vuslat türkülerinden önce “Ayrılık Türküleri”miz vardı bizim.

Cihadı alnımız çatına vurur, her sabah dualarımızın en başına şehadeti koyardık.

Beklediğimiz “Zaferin Sıcak Muştusu” ile Hüdâ’ya ellerimizi açıp, “Müslümanlıkla yoğrulan bu yurdu Müslümansız bırakma, Hep tevhidle yoğrulan yurdu muvahhidsiz bırakma Allah’ım!” diye dua eder; hep birden gönülden “Amin” derdik.

Biz mi değiştik, zaman mı değişti, ya da değişen ne? Yeniden bir soralım kendimize: “Şimdi ne istiyoruz?” Olgunlaşmış hurma bahçelerimizi geride bırakıp Tebuk’ler için sefere çıkabilecek miyiz?

Ey dünün Mücahidleri-Muvahhidleri: Hevesinizi aldıysanız aslımıza rücu edelim!

İbrahim Kılıç/09.11.17

 

Posted in Genel